Het geluk van jouw kind

Het blijft altijd een spannende vraag als je zwanger bent. En het lijkt alsof dan iedereen die je kent ermee bezig is. Wordt het een jongen of een meisje? Je ziet de laatste jaren dat het moment, waarop die ene vraag wordt beantwoord, steeds uitbundiger wordt gevierd. Was het in mijn tijd dat je meekeek met de echo en wachtte tot jouw kleintje zich even blootgaf, heb je nu The Gender Reveal party’s waar je met iedereen met een taart, ballonnen of vuurwerk dat moment deelt. En maakt het uit wat het is? Ik weet uit eigen ervaring dat je als vaak moeder zegt: “als het maar gezond is”. Maar stiekem heb je toch wel een wens en uiteindelijk draait het om het geluk van jouw kind.

Mijn stralende lach

Bij mijn eerste kindje maakte het mij minder uit dan bij de tweede. Na een zoon te hebben gekregen hoopte ik bij de tweede zwangerschap toch echt op een meisje. Ik voel nog altijd  mijn stralende lach van oor tot oor als ik denk aan dat ene bezoek bij de verloskundige. Het bezoek waarbij ik hoorde dat ik zwanger was van een meisje. Als ik eerlijk ben, weet ik niet of diezelfde stralende lach er was geweest wanneer ik had gehoord dat ik zwanger was van een jongen. Ik heb mij wel eens afgevraagd of ik mij dan minder blij zou hebben gevoeld? Zeker niet! Alleen hopend op iets en wat anders krijgen, kan maken dat heel even de glimlach iets minder breed aanwezig is. Het echte antwoord hierop zal ik nooit weten.

Bij de derde zwangerschap maakte het mij echt niet uit. Ik had al een koningspaar en keek vooral uit naar wat voor mooi mensje ik ook deze keer op de wereld zou brengen. Tijdens een gezinsuitstapje naar de verloskundige voor de 20 weken echo gaf die kleine zich bloot. En mijn stralende lach van oor tot oor was er ook nu weer. Er zou een zusje bij komen. Maanden later was het een feit. Een mooi, lief, klein meisje werd geboren, mijn zonnetje.

Geen prinses

Veel schattigs en veel roze hadden we om haar heen gecreëerd. En naar mate ze groter werd en lange haren kreeg, vond ik het maar al te leuk om te spelen met haar mooie blonde haren. Als je dochter klein is, kies je veelal kleding die jij als moeder leuk vind. Je kent het wel, leuke jurkjes met bijpassende maillots en haarspeldjes met strikjes. Echter wat ik schattig en leuk vond, vond mijn kleine meid alles behalve leuk. Geen jurkjes of rokken, maar gewoon een broek met een stoer shirt. Geen toeters en bellen in haar blonde haren, maar gewoon een vlecht of een paardenstaart met een simpel elastiekje. Woorden als prinses en toverfee werden niet als leuk ontvangen, want het was prins of ridder. En langzaam weet je dat jouw kind extra bijzonders is.

Strijd wordt er nog lang gestreden, want met de kerst ligt toch echt dat leuke jurkje klaar. Compromissen worden gesloten en het meisje-meisje stijltje verandert in een stoere meiden stijl. Maar het liefst wel gewoon een spijker- of een joggingsbroek en geen shirts met franjes of andere meisjesachtige dingen.

Geen meisje maar een jongen

Het was toen ze 4 was dat ze mij oprecht vertelde dat ze een jongen wilde zijn. In de jaren die volgden werd dit gevoel alleen maar sterker en werden de kleren steeds stoerder en verdwenen alle rokjes uit haar kast.

Ze was 8 toen ze in een gesprek aangaf dat ze niet gelukkig was met hoe ze eruit zag. Ze wilde een jongen zijn en jongenskleding dragen. En haar kamer vond ze ook vreselijk. Roze met witte stippen. We hebben die avond even samen in haar bed gehuild. Ze gaf aan, dat ze voor mij deed alsof ze blij was met wie ze was. In het gesprek beloofde ik dat we de komende woensdag haar volledige kledingkast zouden gaan vervangen met jongenskleding. We zouden samen gaan shoppen.

Winkelen

Een aantal dagen voor het samen winkelen ben ik naar de Hema gegaan en heb ik rond gesnuffeld op de jongensafdeling. Ik merkte aan mijzelf dat ik tijd nodig had om hieraan te wennen, ik pinkte zelfs een traantje weg. Ik deed mijn best om neutrale jongens kleding te vinden. En ergens in één van de rekken vond ik een mooie blauwe trui met GR8 in witte letters erop. Ik wist dat zij deze geweldig zou vinden en heb deze gekocht. Eenmaal thuis glunderde ze toen ze hoorde dat deze trui van de jongensafdeling kwam. Haar eerste jongenstrui. Deze trui is zo bijzonder voor haar, dat nu hij te klein is deze nog altijd in haar kledingkast ligt. Weggooien mag niet.

De woensdag daarna, tijdens het shoppen, wist ik dat ik het juiste besluit heb genomen. Het gehuppel en haar stralende lach van oor tot oor was geweldig om te zien. Het was een oprechte lach van geluk. En wie ben ik om te bepalen wie zij zou moeten zijn. Eén ding was slechts belangrijk en dat was haar gevoel van geluk en haar oprechte glimlach. Het geluk van jouw kind voelt als magie.

Samen op reis

Een aantal maanden later heeft ze ons klaargemaakt voor een volgende stap. Niet alleen ons gezin, maar haar volledige omgeving had ze zover gekregen dat haar volgende stap genomen kon gaan worden. Tijdens een gesprek met een psycholoog vertelde ze mij dat ze haar mooie lange blonde haren zo kort als een jongen wilde laten knippen. En even, even schoten de tranen weer in mijn ogen, want ik voelde dat mijn meisje nu echt naar de achtergrond zou verdwijnen. Als reactie hierop antwoorde zij: “Mam als jij er nog niet klaar voor bent dan doen we het nog niet.” Terwijl zij dat zei, wist ik in mijn moederhart wat mij te doen stond.

Vanaf dat moment ben ik haar reisgenoot geworden en zijn we begonnen aan de reis van haar leven, van haar toekomst, van haar geluk. En niets staat vast, de toekomst staat nog helemaal open en we kunnen alle kanten op. En hoe geweldig is het om de ruimte te krijgen te zijn wie jij nu bent, hoe jij je nu voelt en echt te kunnen ontdekken als wie jij het gelukkigst bent.

“De wereld om ons heen ziet dat anders, ze zien mij met mijn zoon.”

Kort na ons gesprek heb ik de afspraak bij de kapper gemaakt. Een bezoek waarvan ik, als ik mijn ogen dicht doe, nog precies zie en voel hoe dat was. Terwijl mijn dochter glimlachte als haar lange haren verdwenen en haar paardenstaart plaatsmaakte voor een stoer jongenskapsel, was ik het die met een traan in mijn ogen zag hoe mijn meisje weg werd geknipt en er een jongen verscheen. Echter haar ogen straalden. Na het knippen heeft ze trots en glimlachend haar lange haren afgestaan ter donatie.

Het moment was daar dat de wereld haar kon gaan zien als het mens zoals ze zich voelt. Als we nu op stap gaan, ga ik nog altijd op stap met mijn dochter. De wereld om ons heen ziet dat anders, ze zien mij met mijn zoon. Geweldig vindt ze het als mensen haar aanspreken als jongen. En iedere keer opnieuw straalt ze.

Stralend en zelfverzekerd

Sinds het bezoek aan de kapper is zij meer en meer zichzelf gaan worden. Ze straalt en is zelfverzekerder. Heeft meer vrienden en presteerde beter op school. Ook hebben we andere stappen gezet zoals het verbannen van de roze muur met witte stippen en heb ik haar op de wachtlijst laten plaatsen voor de genderpoli. Een wachtlijst waar geduld echt bij nodig zou zijn.

Maar er is ook angst, want de natuur loert en bloeit. Ze groeit en ontwikkeld en op een dag zal het vrouw worden gaan beginnen. Iets waar we samen veel over praten en op onderzoek naar gaan. Onze vingers houden we steeds gekruist. Dit in de hoop dat we op tijd naar het ziekenhuis zouden mogen om geholpen te worden bij het beantwoorden van al onze vragen en het wegnemen van de angst van onvoldoende tijd.

De kop is eraf

Inmiddels hebben we na ruim 2 jaar op de wachtlijst te hebben gestaan ons 1e bezoek aan het ziekenhuis gebracht. Een bezoek die voor mij als moeder toch veel spannender was dan ik van te voren had bedacht. En de kop is eraf. We hebben kennisgemaakt met de artsen en we gaan verder met het onderzoek. De missie van mijn dochter is bij iedereen helder en duidelijk. Tijd. Tijd om in alle rust verder na te denken. Tijd om in alle rust te wennen aan hoe zij het wil. En dus is haar missie om haar opkomende puberteit af te remmen en samen met het team op zoek te gaan naar alle antwoorden over wie zij is. En voor nu is dat zij als mijn dochter en hij als patiënt.   

Trots

Als ouder hoop je vooral dat je kinderen gezond blijven en dat ze gelukkig worden. Je doet je best ze de ruimte te geven zich te ontwikkelen tot mooie mensen. Niet zozeer in uiterlijk, maar gewoon mooi als mens. En tijdens die ontwikkeling bedenken ze ieder hun eigen reis, maken ze hun eigen fouten, dromen ze hun eigen dromen en gaan ze op zoek naar hun eigen identiteit. Hoe mooi is het dat je tijdens die reis jezelf mag zijn om zo met een oprechte glimlach het leven te leven.

De reis die wij maken is echt niet altijd even makkelijk. Wel ben ik ongelooflijk trots op het krachtige mens, die mijn jongste is. Oprecht, kwetsbaar, lief, klein en toch ook groot, dapper, zorgzaam, ondeugend, liefdevol en een geweldige reisgenoot.

Wordt het een jongen of een meisje?

Terug naar de vraag wanneer je zwanger bent: “Wordt het een jongen of een meisje?” Terug naar moment dat ik hoorde dat ik zwanger was van een meisje. Ik had toen nooit kunnen bedenken dat we voor uitdagingen als deze zouden komen te staan. Ik ben mij altijd wel bewust geweest dat de seksualiteit vooraf niet bekend is, maar dat mijn dochter zou zeggen dat ze geboren is in een verkeerd lichaam is nooit in mij opgekomen.  In het proces heb ik een aantal keren een traan gelaten om het gevoel dat ik mijn dochter kwijt zou raken.

Nu weet ik dat het helemaal niet gaat om van welk geslacht ze is. Het gaat om het geluk van jouw kind. Vanaf de eerste dag dat ze in mijn armen lag houd ik onvoorwaardelijk van haar en wens ik haar een leven waarin zij zichzelf is en gelukkig zal zijn. En door van haar te blijven houden en haar bij te staan terwijl ze haar leven vormgeeft, zal ik mijn geweldige kind nooit kwijtraken. Of het straks hij wordt of zij blijft het maakt mij echt niet uit, zolang zij maar haar leven kan leven zoals zij dat graag wil.

10 reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.