zij is een hij

Zij is een hij

Nu al weer ruim een week geleden was het één van die dagen dat ik traditioneel foto’s bekijk en op klokslag 12 uur een geschreven stukje plaats op facebook. Mijn jongste is het, die jarig was. Dit jaar is het anders en ook weer niet. Ik kijk naar die lieve lach en geniet van al die ondeugende blikken op de foto’s die voorbij komen. Van mooie krullen, blauwe ogen, lange haren, jurkjes, rokjes, de meest hilarische outfits en stoere meidenkleding naar jongenskleding met lange haren tot uiteindelijk een knappe jongen van bijna 12 jaar. Zij is een hij.

Onbetaalbare glimlach

Ik besef mij dat dit aankomende levensjaar de eerste is waarin zij ook voor mij nu hij is. Afgelopen december heb ik de stap gezet. We zijn begonnen met een “hij-weekend”. De grote glimlach, die daar verscheen, was onbetaalbaar. En niet alleen ik ook zijn zus en soms zijn broer doet mee. Ook familie en vrienden om ons heen. Het is wennen en het staat soms raar als ik het schrijf. Ik corrigeer mijzelf nog altijd als ik zij zeg en inmiddels heb ik het hardop over mijn zoon en niet over mijn dochter.

Gesprekken met de psycholoog waren soms, denk ik, wat verwarrend als je als buitenstaander mee zou hebben mogen luisteren. Isa heeft bij het eerste bezoek aan het ziekenhuis laten weten, dat hij in het ziekenhuis als hij aangesproken wil worden. En dus had de psycholoog het in onze gesprekken over hij waar ik het over zij had.

Tijdens één van onze gesprekken stelt hij mij de vraag waarom ik zij zeg. Heel duidelijk geef ik hem antwoord. “Ik wil niet dat Isa het gevoel bekruipt dat als ik hij ga zeggen er geen weg terug meer is. En dus wacht ik op haar vraag of ik hij wil gaan zeggen.” Hierop vertelt hij mij dat Isa heel loyaal is naar mij. Isa zal die vraag nooit stellen, dit terwijl de behoefte er wel is om 100% overal een jongen te zijn. Ik ben aan zet en de psycholoog stelt voor een hij-dag of een hij-weekend te gaan proberen.

Mijn oprechte stap om over te gaan naar hij ervaart Isa als iets heel fijns. Laatst maakte hij zelfs de opmerking dat hij thuis nu eindelijk helemaal zichzelf kan zijn. Hij wees de weg en in mijn tempo mocht ik hem volgen. En zo is het nog altijd. Isa wijst en ik volg hem.

Vlinder

Zo oprecht blij als Isa nu is, heeft mij doen twijfelen of ik niet veel eerder toe had moeten geven. We hebben de afgelopen jaren namelijk best wat strijd gehad. Strijd bijvoorbeeld om kleding en om haren. Het heeft daardoor best wat geschuurd. De afgelopen jaren een stuk minder doordat Isa zijn sociale transitie, er volledig als jongen uit zien door jongens kleding te dragen en een jongenskapsel te hebben, heeft ondergaan. De psycholoog vertelt, dat net als een vlinder die zich ontpopt, strijd nodig is om mooi en sterk te worden in wie je bent.

Kinderen kunnen op jonge leeftijd nog wel eens heen en weer wippen als het gaat om het zijn van een jongen of een meisje. En soms is het pure interesse in bijvoorbeeld dat jurkje of dat voetbalpakje of de poppen en de auto’s. Te vroeg toegeven kan er juist voor zorgen dat Isa voor zichzelf niet goed had kunnen uitvinden wat hij nu weet. Jongen zijn in een lichaam van een meisje.

Mijn gids

Natuurlijk zou ik met de kennis van vandaag in het verleden andere keuzes maken, want als ik 100% zeker weet dat dit de uitkomst zou zijn dan kan ik daar ook veel eerder aan toegeven. Echter die kennis van nu had ik toen niet. Sterker nog de kennis van later zullen we nu nooit hebben. De psycholoog zegt, dat ik het instinctief juist goed heb gedaan. Ik heb mijn instinct op de juiste manier gevolgd en op het moment dat Isa echt heel overtuigd was, heb ik gedaan wat Isa nodig had. Hij wijst, ik volg en ik zet de stappen die nodig zijn om bij de kruisingen hem de juiste afslag te laten nemen.

Iedereen zijn eigen geluk

Als ik het zo schrijf, lijkt het heel simpel. Echter is dat het niet. Oók ik had vanaf het eerste moment dat mijn lieve kleine dochter in mijn armen lag een toekomstbeeld gekregen. Oók ik heb foto’s in mijn hoofd van later gemaakt. Twee mooie dochters en een mooie zoon. Dat plaatje klopt niet meer, want ik heb twee zonen en twee dochters. Dat klinkt misschien heel gek, maar zo is het als ik door mijn foto albums kijkt. Juist dat ben ik nu een plekje aan het geven. En dat lukt goed. Isa als meisje blijft levendig in onze herinneringen en Isa als knappe gozer is waar we nu van genieten en voor later van dromen.

Geweldig is het hoe Isa en ik er saampjes over kunnen kletsen. En ook hoe de rest van het gezin hiermee omgaat. We lachen hier ook veelvuldig over. Ook voor Isa’s broer en zus is het een bijzonder proces. Beide gaan zij er verschillend mee om en daar is alle ruimte voor. Iedereen op zijn eigen tempo. In één ding staan we allemaal gelijk, we willen dat iedereen in ons gezin kan zijn en blijven. En voor mij telt één ding en dat is het geluk van mijn kinderen.

Directe Rotterdamse

Nu ik hij ben gaan zeggen, zet Isa ondertussen door. Dat de juf zegt: “Goed gedaan meid”, kan echt niet meer en ook wordt het lastig als er weer omgekleed moet worden voor de gym. Ik krijg de opdracht de juf een berichtje te sturen en zo gezegd en gedaan.

Kijkend naar mijzelf merk ik dat ook ik voortvarender wordt. Aan de mensen om ons heen laat ik weten dat Isa het toch wel heel geweldig zou vinden als ook zij hij gaan zeggen. Dit leidt soms tot hilarische momenten, want als directe Rotterdamse schroom ik ook niet om heel basaal te antwoorden als er vragen komen over seksualiteit en wat de mannelijke hormonen straks allemaal te weeg gaan brengen. Ik laat wel altijd weten, kies je eigen tempo en dat het niet erg is als iemand zij blijft zeggen. Wel zeg ik daar bij, dat wat wij er ook van vinden Isa echt zich zal gaan ontwikkelen tot een man.

Een spannende tijd

Ondertussen is het de natuur die nu nog even aan zet is. De puberteit moet op gang komen, zodat we de puberteit tijdelijk kunnen gaan remmen. Een tijd die spannend is voor Isa en dus ook voor mij. We bekijken de ontwikkelingen wekelijks door bijvoorbeeld met een zaklamp onder zijn oksels te kijken. Niet dat daarbij persé licht nodig is, maar met mijn inmiddels 45 jaar blijkt toch ook dat ik zonder fel licht en een eventuele leesbril minuscule wijzigingen niet goed kan zien. Samen lachen we er veel om. Dacht ik dat ik alles nu wel wist met een oudere dochter en zoon. Is dit toch weer een totaal andere beleving van de groei en ontwikkeling van je kind.

Wanneer is het moment daar? Hoe voelt het om geprikt te worden? Voel ik iets van de puberteit remmers in mijn lijf? Doet bloedprikken pijn? Veel vragen, waarbij ik niet op iedere vraag antwoord heb. De antwoorden zullen binnenkort volgen en ondertussen vindt hij het heel leuk om op de socials aan transgender influencers vragen te stellen over bijvoorbeeld die prikken. En opnieuw bedenk ik mij dat Isa een bijzonder knap mens is, die heel goed voor zichzelf durft op te komen en nog altijd pro-actief aan de slag gaat met zijn geluk.

Een mooi wonder

Vinden sommige mensen vast dat we tegen de natuur in gaan, ben ik het die ervan overtuigd is dat in mijn buik een mooi wonder is gemaakt. Eén waar in deze tijd aan gewerkt kan worden, zodat ook hij kan en mag zijn wie hij is. Zij is een hij. Een knappe jongen van 12 jaar die zich verder zal gaan ontwikkelen tot een geweldige man en een mooi mens.

En zo is zijn twaalfde verjaardag een hele bijzondere. De tweede verjaardag op rij in Corona tijd. Maar vooral de eerste verjaardag waar zij hij is.  

6 reacties

  • Lia Oegema

    Wat ben jij een wijze en mooie moeder van prachtige mensen. Ongeacht geslacht of geaardheid. Bij jou komt de persoon eerst en dan de stempel. En dat is niet makkelijk. Twee keer van dichtbij – niet bij mijn eigen kids, dat moet zoveel heftiger zijn – dit traject van dichtbij meegemaakt. De trots, de overwinning, het doorzetten, de twijfels en de letterlijke littekens van gezien. Ik wens jullie alle kracht, trots en doorzettingsvermogen toe die nodig is om Isa te laten zijn wie hij is.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.